LZO – pomiary emisji z mocy prawa

Prowadzący instalację są obowiązani do okresowych pomiarów wielkości emisji, a w przypadku wprowadzania do środowiska znacznych ilości substancji lub energii – do pomiarów ciągłych (art. 147 ust. 1 i 2 POŚ). Wymóg ten jednak nie dotyczy wszystkich instalacji, a jedynie tych określonych w rozporządzeniu [2] wydanym na podstawie art. 148 POŚ, który wyraźnie mówi, że:

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, o których mowa w art. 147 ust. 1 i 2

Z mocy prawa (§ 7 [2]) pomiary emisji do powietrza lotnych związków organicznych (LZO) należy prowadzić dla instalacji podlegających standardom emisyjnym LZO [4]. Pomiary LZO wymagane są jednak wyłącznie wtedy, gdy spełnienie standardów emisyjnych LZO wymaga stosowania w instalacji urządzeń ograniczających wielkość emisji LZO.

Jeżeli do powietrza z jednego emitora są wprowadzane LZO (w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny) w ilości średnio:

nie mniejszej niż 10 kg/h – to wymagane są pomiary ciągłe,
do 10 kg/h – to wymagane są pomiary okresowe raz na rok.

Średnią wielkość emisji całkowitego węgla organicznego ustala się na podstawie wyników okresowych pomiarów emisji albo z bilansu masy LZO zużywanych w każdym kolejnym okresie dwunastomiesięcznym, odniesionego do czasu pracy instalacji z LZO. Przy czym LZO podlegające przemianie chemicznej w procesach podlegających standardom emisyjnym LZO nie uwzględnia się w ww. limitach zużycia LZO, chyba że w wyniku tej przemiany powstają także LZO.

Ciągłe i okresowe pomiary emisji LZO należy wykonywać (§ 11 [2]):

1) metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, oznaczając całkowity węgiel organiczny – w przypadku instalacji, dla których określono standard emisyjny S1;
2) metodą chromatograficzną lub metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, oznaczając całkowity węgiel organiczny – w przypadku instalacji, dla których określono standard emisyjny S4, oraz instalacji powlekania nowych pojazdów, których zdolność produkcyjna wymaga zużycia nie mniej niż 15 Mg LZO w ciągu roku;
3) metodą chromatograficzną – w przypadku LZO klasyfikowanych jako R40, R45, R46, R49, R60 lub R61.

W przypadku pomiarów okresowych emisji LZO, wykonywanych metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, z oznaczeniem całkowitego węgla organicznego, całkowity czas pomiaru powinien wynosić co najmniej 60 minut, w co najmniej 3 seriach pomiarowych nie krótszych niż 20 minut; w przypadku gdy w instalacji dany proces prowadzony jest w czasie krótszym niż 60 minut, pomiar powinien zostać przeprowadzony w całym czasie trwania procesu.

Uwaga. Wyniki ciągłych pomiarów emisji należy ewidencjonować w formie wydruków oraz na nośnikach cyfrowych, a wyniki okresowych pomiarów emisji – w formie pisemnej (§ 12 [2]). Prowadzący instalację jest obowiązany do ewidencjonowania wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywania przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą (art. 147 ust. 6 POŚ), a także do przekazywania wyników pomiarów do właściwego organu ochrony środowiska (art. 378 POŚ) i do WIOŚ w terminie i w formie określonej w rozporządzeniu [3].

Podstawa prawna

[1] Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (POŚ) – Dz. U. Nr 25/2008 r., poz. 150, ze zm. – art. 3, 147, 147a, 148, 149, 378
[2] Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody – Dz. U. Nr 206/2008 r., poz. 1291 – § 7 i 11
[3] Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji – Dz. U. Nr 215/2008 r., poz. 1366
[4] Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji – Dz. U. Nr 260/2005 r., poz. 2181, ze zm. – rozdział 6, załącznik nr 7, 8 i 9